ﻋﻨﺎﺻﺮ اﺻﻠﻲ ﻳﻚ دﻳﻮار نیلینگ شده

راﻳﺞﺗﺮﻳﻦ روش اﺟﺮاى نیلینگ در اﻣﺮﻳﻜﺎ ﻋﺒﺎرت اﺳﺖ از ﻣﻴﺦﻫﺎى کار گذاشته ﺷﺪه در ﺧﺎك بوسیله حفاری،ﻛﻪ در آن ﻳﻚ ﻣﻴﻠﮕﺮد ﻓﻮﻻدى در ﻳﻚ گمانه ﺣﻔﺮ ﺷﺪه، جایگذاری ﻣﻰﺷﻮد و ﺳﭙﺲ روى آن دوﻏﺎب رﻳﺨﺘﻪ ﻣﻰﺷﻮد (شکل1).

ﺷﻜﻞ١ ﺳﻄﺢ مقطعی از ﻳﻚ دﻳﻮار میخکوبی یا نیلینگ شده را ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻰدﻫﺪ، ﻛﻪ اﺟﺰاء زﻳﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻰﺑﺎﺷﻨﺪ:

1- آرﻣﺎﺗﻮرﻫﺎى ﻓﻮﻻدى: آرﻣﺎﺗﻮرﻫﺎى ﻓﻮﻻدى، ﺟﺰء اﺻﻠﻰ ﺳﻴﺴﺘﻢ دﻳﻮار میخکوبی یا نیلینگ شده، ﻣﻰﺑﺎﺷﻨﺪ ﻛﻪ در ﺳﻮراخﻫﺎى ﺣﻔﺎرى ﺷﺪه ﺑﺎ دریل واگن، ﺗﻌﺒﻴﻪ ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ وﺳﭙﺲ ﺑﺎ دوﻏﺎب ﭘﻮﺷﻴﺪه ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ.

٢- دوﻏﺎب: ﭘﺲ از جایگذاری ﻣﻴﻠﮕﺮدﻫﺎ، دوﻏﺎب تزریق ﻣﻰ ﺷﻮد. ﻛﺎرﻛﺮد اﺻﻠﻰ دوﻏﺎب، اﻧﺘﻘﺎل ﺗﻨﺶ از زﻣﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﻴﺦ(میلگرد) ﻣﻰﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ دوﻏﺎب، ﺗﺎ ﺣﺪى، از ﻣﻴﺦ ﻫﺎ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﻮردﮔﻰ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻣﻰﻛﻨﺪ.

٣- ﺳﺮ ﻣﻴﺦ: ﺳﺮ ﻣﻴﺦ، اﻧﺘﻬﺎى رزوه ﺷﺪه ى ﻣﻴﺦ(میلگرد) ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ از روﻛﺶ دﻳﻮار، ﺑﻴﺮون زدﮔﻰ دارد.

4- ﻣﻬﺮه، واﺷﺮ، و ﺻﻔﺤﻪ ى اﺗﻜﺎ: اﻳﻦ اﺟﺰاء ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻴﺦ ﻣﺘﺼﻞ ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ و ﺑﺮاى اﺗﺼﺎل ﻣﻴﺦ ﺑﻪ روﻛﺶ، ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻰروﻧﺪ.

٥- روﻛﺶ ﻣﻮﻗﺖ و داﺋﻤﻰ: روﻛﺶ اﺗﺼﺎل ﺳﺎزه اى را ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻰﻛﻨﺪ. روﻛﺶ ﻣﻮﻗﺖ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺳﻄﺢ ﺗﻜﻴﻪﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮاى ﺻﻔﺤﻪى اﺗﻜﺎ ﻋﻤﻞ ﻣﻰﻛﻨﺪ و ﺧﺎك ﺑﺪون ﭘﻮﺷﺶ را ﻧﮕﻪ ﻣﻰدارد. اﻳﻦ روﻛﺶ روى دیواره ﮔﻮد ﺑﺪون ﭘﺸﺖ ﺑﻨﺪ ﺗﻌﺒﻴﻪ ﻣﻰﺷﻮد (ﭘﻴﺶ از ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻦ ﻣﺮاﺣﻞ ﮔﻮدﺑﺮدارى). ﭘﺲ از ﻧﺼﺐ ﻣﻴﺦﻫﺎ و ﺳﻔﺖ ﻛﺮدن ﻣﻬﺮهﻫﺎ، روﻛﺶ داﺋﻤﻰ روى روﻛﺶ ﻣﻮﻗﺖ، تعبیه ﻣﻰﺷﻮد.

6- زﻫﻜﺶ ﻧﻮارى ژﺋﻮﻛﺎﻣﭙوزﻳﺖ: ﺳﻴﺴﺘﻢ زﻫﻜﺶ ﻧﻮارى ژﺋﻮﻛﺎﻣﭙوزﻳﺖ، ﭘﻴﺶ از اﺟﺮاى روﻛﺶ ﻣﻮﻗﺖ، جایگذاری ﻣﻰﺷﻮد ﺗﺎ آﺑﻰ ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻮى روﻛﺶ ﻣﻮﻗﺖ ﻧﺸﺖ ﻛﻨﺪ را ﮔﺮدآورى و ﻣﻨﺘﻘﻞﻛﻨﺪ.

٧- ﻣﺤﺎﻓﻆ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﻮردﮔﻰ.