ﻣﺮاحل گام به گام اجرای نیلینگ

ﻣﺮاﺣﻞ اجرای ﻳﻚ دﻳﻮار نیلینگ شده، در زﻳﺮ ﺗﺸﺮﻳﺢ ﺷﺪه و در شکل1 ﺑﻪ ﻃﻮر ﺷﻤﺎﺗﻴﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ داده ﺷﺪه اﺳﺖ.

ﮔﺎم ١- ﮔﻮدﺑﺮدارى: ﮔﻮدﺑﺮداری اﺑﺘﺪاﻳﻰ ﺗﺎ عمقی که دیواره ﮔﻮد ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﭘﺎﻳﺪار ﻣﺎﻧﺪنِ ﺑﺪون ﭘایدارسازی ﺑﺮاى دوره ى ﻛﻮﺗﺎﻫﻰ از زﻣﺎن را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، اﺟﺮا ﻣﻰﺷﻮد، (ﻋﻤﻮﻣﺎً ﺑﺮاى ٢٤ ﺗﺎ ٤٨ ﺳﺎﻋﺖ). ﻋﻤﻖ ﺑﺮداﺷﺖ ﮔﻮد ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺑﻴﻦ ١ ﺗﺎ ٢ ﻣﺘﺮ و اﻧﺪﻛﻰ زﻳﺮِ ﺗﺮاز ﻧﺼﺐ ﻣﻴﺦﻫا ﻣﻰﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺮض ﺑﺮداﺷﺖ ﮔﻮد ﺑﺎﻳﺴﺘﻰ ﺑﺮاى ﻓﺮاﻫﻢ ﻛﺮدن دﺳﺘﺮﺳﻰ ماشین¬آلات حفاری و نصب ﻛﺎﻓﻰ ﺑﺎﺷﺪ.

ﮔﺎم ٢- حفاری گمانه میلگردها (میخ ها): ﺑﺮاى ﻣﻴﺦﻫﺎ، گمانه¬هایی ﺑﻪ ﻃﻮل، ﻗﻄﺮ، زاویه، و ﻓﺎﺻﻠﻪى معین اﻓﻘﻰ، ﺣﻔﺎرى ﻣﻰ ﺷﻮد.

ﮔﺎم ٣- ﻧﺼﺐ میلگردها و دوﻏﺎب رﻳﺰى: میلگردها (میخ ها) در ﺳﻮراخ ﻫﺎى ﺣﻔﺮ ﺷﺪه، ﺟﺎیگذارى ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ. ﻣﻴﺦﻫﺎ ﻋﻤﻮﻣﺎً ﺗﻮﭘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ، اﮔﺮﭼﻪ اﻓﺰاﻳﺶ ﻣﺼﺮف ﻣﻴﺦ ﻫﺎى ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ دﻳﺪه ﻣﻰﺷﻮد. ﭘﻴﺶ از ﻓﺮوﻛﺮدن ﻣﻴﺦ ﻫﺎ، ﺑﺮاى ﻛﻤﻚ ﻛﺮدن ﺑﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ و ﻧﮕﻬﺪارى اﻣﺘﺪاد آنﻫﺎ، تامین و پوشش دوﻏﺎﺑﻰِ ﺣﻔﺎﻇﺘﻰِ ﻛﺎﻓﻰ دور ﻣﻴﻠﮕﺮدﻫﺎ، درون ﺳﻮراخﻫﺎ، ﻣﺘﻤﺮﻛﺰ کنندهﻫﺎﻳﻰ ﺗﻌﺒﻴﻪ ﻣﻰﺷﻮد. در اﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎم، ﻟﻮﻟﻪى ترمی دوﻏﺎب را وارد گمانه ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ. وﻗﺘﻰ ﻛﻪ درﺟﻪ ى ﺑﺎﻻﻳﻰ از ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﻮردﮔﻰ ﻧﻴﺎز ﺑﺎﺷﺪ، ﭘﻮﺷﺶ ﭘﻼﺳﺘﻴﻚ ﭼﻴﻦدار، ﻣﻰ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮاى ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﻮردﮔﻰ اﺳﺘﻔﺎده ﺷﻮد. ﺳﭙﺲ از ﻃﺮﻳﻖ ﻟﻮﻟﻪ ى ترمی، ﺳﻮراخ ﺗﻮﺳﻂ دوﻏﺎب ﺳﻴﻤﺎن ﭘﺮ ﻣﻰ ﺷﻮد. ﻣﻌﻤﻮﻻً دوﻏﺎب ﺗﻮﺳﻂ ﺛﻘﻞ ﻳﺎ ﻓﺸﺎر ﻛﻢ، وارد ﻣﻰ ﺷﻮد. اﮔﺮ ﻣﻴﻠﮕﺮدﻫﺎى ﺧﻮدﺣﻔﺎر ﺑﻪ ﻛﺎر روﻧﺪ (ﻓﻘﻂ ﺑﺮاى ﺳﺎزهﻫﺎى ﻣﻮﻗﺖ)، حفاری و دوﻏﺎب رﻳﺰى در ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ رخ ﻣﻰ دﻫﻨﺪ. ﭘﻴﺶ از ﮔﺎم ٤ (ﮔﺬاﺷﺘﻦ روﻛﺶ)، ﺗﻘﺮﻳﺒﺎً ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺦﻫﺎى ﻣﺠﺎور، در دیواره ﮔﻮد، ﻧﻮارﻫﺎى زﻫﻜﺸﻰ ژﺋﻮﻛاﻣﭙوزﻳﺖ ﻧﺼﺐ ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ. ﻧﻮارﻫﺎى زﻫﻜﺸﻰ ﺳﭙﺲ ﺑﺮاى ﻻﻳﻪى ﺑﻌﺪى دﻳﻮار، ﺑﺎز ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻧﻮارﻫﺎى زﻫﻜﺸﻰ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﮔﻮد اﻣﺘﺪاد ﻣﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ، ﺟﺎﺋﻰ ﻛﻪ آب ﮔﺮدآورى ﺷﺪه از ﻃﺮﻳﻖ ﻳﻚ زﻫﻜﺶ ﭘﺎﻳﻪ ﺑﻪ ﺧﺎرج از دﻳﻮار نیلینگ شده ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻰ ﺷﻮد.

ﮔﺎم ٤- ﺳﺎﺧﺖ روﻛﺶ ﺷﺎﺗﻜﺮﻳﺖ ﻣﻮﻗﺖ: ﭘﻴﺶ از ﺑﺮداﺷﺖ ﻻﻳﻪى ﺑﻌﺪى ﺧﺎك ﮔﻮد، ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ روﻛﺶ ﻣﻮﻗﺖ ﺑﺮاى ﻧﮕﻬﺪارى ﺧﺎك ﺗﺮاﻧﺸﻪى ﺑﺎز، ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻰ ﺷﻮد. ﻧﻮع راﻳﺞ روﻛﺶ ﻣﻮﻗﺖ ﺷﺎﻣﻞ ﻻﻳﻪى ﺷﺎﺗﻜﺮﻳﺖ اﻧﺪﻛﻰ ﻣﺴﻠﺢ ﺷﺪه ﺑﺎ ﺿﺨﺎﻣﺖ راﻳﺞ ١٠٠ ﻣﻴﻠﻰﻣﺘﺮ ﻣﻰﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺴﻠﻴﺢ ﺷﺎﻣﻞ ﺷﺒﻜﻪى ﻣﻴﻠﮕﺮد ﺟﻮش داده ﺷﺪه (WWM) ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻛﻪ در ﻣﻴﺎﻧﻪى ﺿﺨﺎﻣﺖ روﻛﺶ ﺟﺎﺳﺎزى ﻣﻰﺷﻮد. ﻃﻮل اﻳﻦ ﺷﺒﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻧﺤﻮى ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ دﺳﺖ ﻛﻢ ﺑﻪ اﻧﺪازه ى ﻳﻚ چشمه ﺷﺒﻜﻪ، ﺑﺎ ﻗﻄﻌﻪى ﺑﻌﺪى، ﻫﻤﭙﻮﺷﺎﻧﻰ ﻛﻨﺪ. ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ زﻣﺎن ﻣﻨﺎﺳﺐِ ﻋﻤﻞ آﻣﺪن روﻛﺶ، ﻳﻚ ﺻﻔﺤﻪى ﺗﻜﻴﻪﮔﺎﻫﻰ ﻓﻮﻻدى روى ﺳﺮ ﻣﻴﺦﻫﺎی ﺑﻴﺮون زده از گمانه¬ها، ﻗﺮار ﻣﻰﮔﻴﺮد. ﺳﭙﺲ ﺑﻪ آراﻣﻰ، ﻣﻴﻠﮕﺮد درون اوﻟﻴﻦ ﻻﻳﻪى بتن تازه، ﻓﺸﺎر داده ﻣﻰﺷﻮد. ﻣﺘﻌﺎﻗﺒﺎً ﻣﻬﺮهﻫﺎ و واﺷﺮﻫﺎ ﺑﺮاى ﻣﺤﻔﻮظ داﺷﺘﻦ ﺳﺮ ﻣﻴﺦﻫﺎ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺻﻔﺤﻪى اﺗﻜﺎء، ﻧﺼﺐ ﻣﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ روﻛﺶ ﺑﻪ اﻧﺪازه ى ﻛﺎﻓﻰ ﻋﻤﻞ آﻣﺪ، ﻣﻬﺮه ﺗﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﻟﻨﮕﺮ ﭘﻴﭽﺸﻰ ﻣﻮرد ﻧﻴﺎز، ﺳﻔﺖ ﻣﻰ ﺷﻮد. ﺑﺮاى اﻳﻦ ﻛﺎر دﺳﺖ ﻛﻢ ٢٤ ﺳﺎﻋﺖ زﻣﺎن ﻻزم اﺳﺖ. اﮔﺮ ﻧﻴﺎز ﺑﺎﺷﺪ، ﭘﻴﺶ از اﻗﺪام ﺑﻪ ﮔﻮدﺑﺮدارى ﻻﻳﻪى ﺑﻌﺪى، ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ آزﻣﻮنﻫﺎى اﻧﺪازهﮔﻴﺮى ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﻜﻞ ﻣﻴﺦﻫﺎ (ﺑﺮاى ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﻣﻘﺪار ﭘﻴﺶﻓﺮض) و ﻇﺮﻓﻴﺖ ﺑﺎر آزﻣﺎﻳﺸﻰ، اﻧﺠﺎم ﺷﻮﻧﺪ. ﭘﻴﺶ از اﻗﺪام ﺑﻪ ﮔﻮدﺑﺮدارى ﻻﻳﻪى ﺑﻌﺪى، ﺷﺎﺗﻜﺮﻳﺖ ﺑﺎﻳﺴﺘﻰ ﺑﻪ اﻧﺪازه ى دﺳﺖ ﻛﻢ ٧٢ ﺳﺎﻋﺖ، ﺳﺨﺖ ﺷﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻓﺸﺎرى ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪه ى ٣روزه ﺑﺮﺳﺪ (ﻣﻌﻤﻮﻻً ٥.١٠ ﻣﮕﺎ ﭘﺎﺳﻜﺎل).

ﮔﺎم ٥- اجرای ردیف¬های ﺑﻌﺪى: ﮔﺎمﻫﺎى ١ ﺗﺎ ٤ ﺑﺮاى ﻻﻳﻪﻫﺎى ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪه ى ﮔﻮد، ﺗﻜﺮار ﻣﻰ ﺷﻮﻧﺪ. در ﻫﺮ ﻻﻳﻪ ﮔﻮدﺑﺮدارى، ﻧﻮار زﻫﻜﺸﻰ ﻋﻤﻮدى، ﺑﻪ سمت ﭘﺎﻳﻴﻦ، ﺑﺎز ﻣﻰﺷﻮد. ﺳﭙﺲ ﻳﻚ شبکه آرﻣﺎﺗﻮر ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﺎ ﻫﻤﭙﻮﺷﺎﻧﻰ ﺣﺪاﻗﻠﻰ ﻳﻚ چشمه ﻛﺎﻣﻞ، جایگذاری ﻣﻰﮔﺮدد. ﺷﺎﺗﻜﺮﻳﺖ ﻣﻮﻗﺖ ﺗﻮﺳﻂ اﺗﺼﺎل ﺳﺮد ﺑﺎ ﺷﺎﺗﻜﺮﻳﺖ ﻻﻳﻪ ى ﻗﺒﻠﻰ، اداﻣﻪ ﻣﻰ ﻳﺎﺑﺪ. در ﻛﻒ ﮔﻮد، ﻧﻮار زﻫﻜﺶ ﺑﻪ زﻫﻜﺶِ ﭘﺎﻳﻪ، ﻣﺘﺼﻞ ﻣﻰﮔﺮدد.

ﮔﺎم ٦- ﺳﺎﺧﺖ روﻛﺶ داﺋﻤﻰ ﻧﻬﺎﻳﻰ: ﭘﺲ از ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎ رﺳﻴﺪن ﮔﻮد و ﻧﺼﺐ ﻣﻴﺦﻫﺎ و آزﻣﺎﻳﺸﺎت بارگذاری، ﻣﻰ ﺗﻮان روﻛﺶ ﻧﻬﺎﻳﻰ را ﺳﺎﺧﺖ. روﻛﺶ ﻧﻬﺎﻳﻰ ﻣﻰ ﺗﻮاﻧﺪ ﺷﺎﻣﻞ: ﺑﺘﻦ ﻣﺴﻠﺢ درﺟﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه (CIP) ، ﺷﺎﺗﻜﺮﻳﺖ ﻣﺴﻠﺢ، ﻳﺎ ﭘﺎﻧﻞﻫﺎى ﭘﻴﺶﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. آرﻣﺎﺗﻮرﻫﺎى روﻛﺶ داﺋﻤﻰ ﻣﻰ ﺗﻮاﻧﺪ ﻣﻴﻠﮕﺮدﻫﺎى ﻣﺘﻌﺎرف ﻳﺎ ﺷﺒﻜﻪى ﻣﻴﻠﮕﺮد ﺟﻮش داده ﺷﺪه، ﺑﺎﺷﺪ. وﻗﺘﻰ ﻛﻪ ﺑﺘﻦ درﺟﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه و ﺷﺎﺗﻜﺮﻳﺖ، ﺑﺮاى روﻛﺶ داﺋﻢ، ﺑﻪ ﻛﺎر روﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺴﺘﻰ ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ از درزﻫﺎى اﻓﻘﻰ ﺑﻴﻦ ﻻﻳﻪ ﻫﺎى ﮔﻮد، ﭘﺮﻫﻴﺰ ﻛﺮد.

در ﭘﺮوژهﻫﺎﻳﻰ ﺑﺎ ﺷﺮاﻳﻂ وﻳﮋه، ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻻزم ﺷﻮد ﻛﻪ ﮔﺎمﻫﺎى ﺗﺸﺮﻳﺢ ﺷﺪه در ﺑﺎﻻ، ﺑﺎ ﻛﺎرﻫﺎى ﺗﺪارﻛﺎﺗﻰ اﺿﺎﻓﻪ ﻳﺎ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖﻫﺎى ﻣﻜﻤﻞ، اﺻﻼح ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﺜﻼً، ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺷﺎﺗﻜﺮﻳﺖ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ از ﮔﻮدﺑﺮدارى و ﭘﻴﺶ از ﺣﻔﺮ ﺳﻮراخ و ﻧﺼﺐ ﻣﻴﺦﻫﺎ، اﻧﺠﺎم ﺷﻮد، ﺑﻪ وﻳﮋه ﺟﺎﺋﻰﻛﻪ ﭘﺎﻳﺪارىِ دیواره ﮔﻮد، ﻧﮕﺮانﻛﻨﻨﺪه اﺳﺖ.